“ I’d like to get away from earth awhile
And then come back to it and begin over
May no fate willfully misunderstand me
And half grant what I wish and smack me away
Not to return. Earth’s the right place of love:
I don’t know where it’s likely to go better.”
- Robert Frost -

Sino ang Tunay na Banal?

Inilalarawan sa Ebanghelyo ngayon ang dalawang taong parehong nananalangin ngunit may magkaibang katayuan sa buhay, paniniwala at pagkilala sa sarili. Naniniwala ang Pariseo na siya ay mabuti at at mas magaling sa iba kaya naman masaya niya itong ipinagpapasalamat sa Diyos. Nakalulungkot lang isipin na sa kanyang “pagdarasal” ay nagawa din niyang ipagyabang ang kanyang angking “kabutihan” kung kaya’t nagawa din niyang ibagsak ang iba maiangat lang ang kanyang sarili. Sa kabilang panig, nasa likuran naman ang isang publikano (kolektor ng buwis) na ni hindi makatingala sa langit habang nagdarasal at dinadagukan ang kanyang dibdib sa matinding pagsisisi. Wala siyang maipagmamalaki sapagkat alam niyang makasalanan siya at alam din niyang iyon nga ang turing sa kanya ng ibang tao.

Parehong may-aral na ibinibigay ang dalawang tauhan sa ating Ebanghelyo. Ang una ay ang aral mula sa halimbawa ng Pariseo na hindi dapat tularan. Bakit hindi dapat tularan ang Pariseo sa Ebanghelyo? Ano ang pagkakamali niya? Sinasabi sa talinghaga na nananalangin din siya tulad ng publikano. Pero tunay ng aba siyang nananalangin? Panalangin nga bang maituturing iyon kung wala naman siyang sinasabi sa harap ng Diyos kundi ang “mabubuting bagay na ginagawa niya katulad ng pag-aayuno at pagbibigay sa templo ng ikasampung bahagi ng kanyang kinikita. Sa kanyang pagmamalaki mukhang pinalalabas niyang wala siyang pangangailangan sa Diyos. Hindi man niya sabihin, pinalalabas niyang ang Diyos pa ang may “utang-na-loob” sa kanya sapagkat gumagawa siya ng mga bagay na pinaniniwalaan niyang kalugod-lugod sa Diyos. Samakatuwid, siya ang dapat hangaan ng Diyos! Kung makapagmamalaki siya sa harap ng Diyos na kataas-taasan, hindi nakapagtatakang kayang-kaya niyang hamakin at siraan ang kanyang kapwa. Kung gayon, malinaw na nagkakamali siya sa tatlong bagay: una, inaakala niyang matuwid siya at walang kasalananang dapat pagsisihan; ikalawa, iniisip niyang maaaring “suhulan” ang Diyos ng mga bagay na inaakala niyang kasiya-siya sa rito (Diyos) kaya dapat lang na pagpalain siya nito; ikatlo, nag-asal-Diyos siya sa pamamagitan ng paghuhusga sa kanyang kapwa. Siya na humatol, ayon sa talinghaga, ay siyang hinatulan: umuwi siyang wala sa grasya ng Diyos; siyang nagmamataas ay ibabagsak ng Panginoon (b14).

Ano naman ang aral na makukuha sa halimbawa ng kolektor ng buwis? Alam niya na hindi siya karapat-dapat hangaan at tularan ng iba. Wala siyang kayang ipagmalaki sapagkat alam niyang makasalanan siya. Ngunit sa kabila ng kanyang masaklap na katayuan sa buhay dahil sa marami niyang pagkukulang sa Diyos at kapwa (sa pananaw ng mga Hudyo, siyang kolektor ng mga buwis ay makasalanan dahil ipinapalagay na mandaraya siya at mapagsamantala sa kapwa) ipinahahayag niya ang kanyang pangangailangan sa awa at pagpapatawad ng Diyos. Alam na alam niyang katotohanang Diyos lang ang tangi niyang maaasahan na makapagpapatawad sa lahat ng kanyang mga kasalanan. Alam niyang wala siyang nagawang anuman para maging karapat-dapat sa pagpapala ng Diyos. Si Hesus mismo ang nagbibigay ng katiyakan: siya ang umuwing nagpapakababa ay itataas ng Panginoon.

Sa harap ng Diyos lahat tayo ay makasalanan na nangangailangan ng kanyang awa at pagpapatawad. Walang taong naging mabuti dahil sa sariling kakayanan lamang. Kung wala ang grasya ng Diyos hindi kailanman tayo magiging banal. Ang pagiging mabuti ay isang biyayang hindi ipinagmamalaki. Sa halip, dapat lang itong ipagpasalamat nang may kababaang-loob. Ang pagiging makasalanan ay isang malungkot na katayuan ngunit hindi kinakailangang manatili tayo sa ganitong kalagayan. Laging handang magpatawad ang Diyos sa ating mga makasalanan, gaano man ito kalaki o karami. Lahat tayo ay may pagkakataong magbagong-buhay. Ang mga banal ay mga taong may masamang nakalipas; ang mga maksalanan naman ay may mabuting hinaharap.

~ Fr. Emil A. Urriquia ~

Answers to the Questions of the Catholic Faith

The first two chapters of Baruch tell us how the Jewish exiles in ancient Babylon repented of the sins that had led to their humiliation by their enemies. These penitents confessed their sins to God and to the priests back in Jerusalem, asking the priests to intercede for them: “Pray for us also to the LORD, our God, for we have sinned against the LORD” (1:13).

Thus, the practice of confessing sins to God as represented by a priest, and having the priest respond with a prayer for divine mercy, has ancient precedents among God’s people (see also Lv 19:20-22). In Catholic practice, however, the priest not only prays for the penitent but also imposes a penance (satisfaction) and speaks on God’s behalf the words of forgiveness (absolution).

This sacrament of Reconciliation, as it is called, is firmly grounded both in Scripture and in early, constant Christian Tradition. The priestly authority to represent God as an ambassador of his mercy was granted by Jesus to St. Peter and the other apostles—and by extension, to the priests they and their successors ordained: “Whatever you bind [that is, by imposing penance] on earth shall be bound in heaven; and whatever you loose [that is, forgive in God’s name] on earth shall be loosed in heaven” (Mt 16:19; 18:18). “Whose sins you forgive are forgiven them, and whose sins you retain are retained” (Jn 20:23).

In the early Church, confession of grave sin was often made to the whole Christian assembly as well as the priests. Certain instructions in the Letter of James are suggestive of this early practice. When sick, believers were to call the presbyters (priests). The priests were then to anoint them with oil and pray for them. In confessing their sins, the sick could be healed and forgiven (see Jas 5:13-16).

Catholics are obligated to repent of all mortal, or grave, sins (contrition) and to confess them to a priest in order to be absolved. The penitent performs the assigned penance to repair the harm caused by sin and to reestablish habits that lead to holiness. The absolution imparted by the priest is not a mere expression of hope, but a sacramental, objective reality.

TULDOK ... SA KASALANAN

Ni: Michael Cruz

Ano ba ang dahilan kung bakit madalas tayo magkasala?

Hindi ba natin alam kung bakit tayo nag-aalinlangan sa landas ng kabutihan?

At kung isa rin tayo sa mga nagsasabi sa Panginoon, tulad ng isang makata,

“Bukas kami ay magsisimula”, ngunit kinabukasan ay iyan muli ang ating sinasabi?

Sapagkat di natin namamalayan na lubhang malayo na tayo sa kalooban ng Diyos.

Nawawalan na tayo ng pananampalataya

at lubusang hindi natin nakikilala kung sino Siya at ano Siya.

Kung talagang nais nating S’ya’y makilala at ibigin,

ito na ang sandali upang magbago at magbalik-loob sa Kanya.

Ito na ang sandali upang magpasakop sa Kanya.

Ito na ang sandali upang talikdan at iwanan ang mga nagawa nating kasalanan,

at tuluyan na itong iwanan ng paglipas ng nakaraang taon!!!

Kailangan nating bigyan ng tuldok ang lahat ng pasakit na ibinibigay

at ipinapasan natin sa Kanya.

Marami na ring nagbuwis ng buhay ng dahil sa sunod-sunod na trahedyang naganap.

Wala ng katiwasayan ang mundo.

Tao laban sa kapwa tao, bansa laban sa kapwa bansa, tao laban sa kalikasan,

nakalulungkot, nakakatakot, nakapanlulumo…

Ito ba ang nais nating kagisnan ng mga susunod na henerasyon?

Tama na, kailangan na natin ang pagbabagong gagawin ngayon.

At hindi bukas o sa susunod pang bukas.

Sadyang pagbabago ay napakahirap,

subalit ito ang tanging susi tungo sa kabutihan at kapayapaan ng mundo.

Ang pagbabago at pagbabalik-loob ay magsisimula sa ating sarili,

sa loob ng pamilya ay magtataglay ito at magsisilbing bukold

upang makamit natin ang kapayapaan.

Ibigay natin ang ating puso at kaluluwa,

hayaan ang Espiritu Santo ang sumakop ng buong pagkatao,

upang Siya ang maging tanglaw at liwanag ng buhay natin doon.

Magsisimula ang tunay na pagbabago sa pamamagitan

ng Espiritu Santong ipinadala ng Panginoon

at muling magniningas ang pag-ibig ng Diyos sa atin.

Ang Diyos na sinasampalatayanan natin

ay mananahan na walang hanggan sa puso at kaluluwa.

Hindi man natin nakikita’t namamasdan ng ating mga mata,

mararamdaman natin ang Kanyang presensya

sa pamamagitan ng lubos na pananalangin.

At manalig tayo na ipagkakaloob N’ya sa atin

na maging makatotohanan sa ating pagninilay at pag-iiral sa mundong ibabaw.

Nawa’y biyayaan N’ya tayong maisagawa ang lahat ng ito

na naaayon sa Kanyang kalooban at pagpapasiya.

GOD'S PERFECTION

By : VLC of GEC GURI

God made the mountains, kiss the clouds

that we may look up beyond our own small world

and strive to reach great heights.

He made the ocean wide and mighty,

to remind us of the greatness of his love

and the power of his strength.

He frosts the earth with diamonds in the winter

to reveal the riches that await us in heaven,

and he awakens the earth

with a profusion of lilacs and daffodils

in the spring to show us that we've been given

the gift of eternal life.

He has created masterpieces,

and every one of them is part of the circle of life

and serves some great purpose.

From the forests, to the valleys, across the dales,

and even to the most distant twinkling star,

and the early morning mist that creeps over the hills,

God has blessed the earth with his talented hand.

So do you think that God could have

erred when he made you?

Of course he didn't.You're perfect,

exactly what God intended you to be.

As the earth is reborn this spring,

remember that you're one of God's great masterpieces,

a testament to his infinite wisdom and perfection.

LANDAS NG PAGPAPAKABANAL

Sulat Pastoral ng Kapulungan ng mga Obispong
Katoliko ng Pilipinas -Sa mga Pilipinong Katoliko
(Hulyo 1999)

Fatima, Lourdes, La Naval
59. Ang tatlong mga larawang ito ng Birhen ang madalas pagtuunan ng pananalangin ng Rosaryo. Sa lahat yata ng uri ng panalangin sa Simbahang Katolika, wala nang hihigit sa pagkapopular kaysa sa pagrorosaryo. Ang rosaryo din ang nagsisilbing parang matibay na buklod sa maraming mga pamilyang Pilipino: na di man makapagsimba, di man makapagdasal bago kumain, o di man makapagbasa ng Biblia, ay nagagawa pa ring magrosaryo nang sama-sama. Hindi pa rin lumilipas ang nakagawian sa maraming mga barangay na ilipat-lipat sa mga bahay-bahay ang larawan ng Mahal na Birhen, na siyang nagiging okasyon para magkatipon ang mga magkakapitbahay. Sa maraming mga parokya, nagiging paraan ang debosyon na ito para sa pagbubuo ng mga pamayanang Kristiyano: tulad halimbawa ng mga “Barangay-sang-Birhen”.

Penafrancia, Manaoag, Antipolo, De Los Remedios, atbp.
60. Marami pang ibang mga larawan ng Mahal na Ina ang naging bahagi na ng buhay-pananampalataya ng mga Pilipino sa iba’t-ibang mga lalawigan: halimbawa’y ang Birhen de los Remedios ng Pampanga, ang Birhen de Penafrancia ng Bicol, ang Birhen ng Manaoag at ng Piat sa Ilocos, ang Birhen ng Antipolo sa Katagalugan, atbp. Saan mang lugar, dambana, o simbahan, nag-uudyok ang Mahal na Ina ng mataimtim na panalangin sa mga mananampalataya. Ipinahahayag ito sa mga panata, nobena, dalaw, at pagsusuot ng puti at asul na damit (tulad ng sa Birhen ng Lourdes), medalya (tulad ng sa Our Lady of the Miraculous Medal), eskapularyo (tulad ng sa Birhen del Carmen), o sinturon (tulad ng sa Birhen ng La Consolacion).

61. Palaging, iisa ang papel ng Birhen sa mananampalatayang Pilipino: takbuhan ng mga nangangailangan, sumbungan ng may hinanakit, hingahan ng mga suliranin, pasanin at tiisin sa buhay, kanlungan ng mga maysakit. Hindi tuloy kataka-taka kung bakit nagiging tampulan na ng mga puna at panunuligsa mula sa mga sektang fundamentalista ang napakalakas na pananampalatayang “maka-ina” ng mga Katoliko. Nagiging dahilan din ito ng maraming agam-agam na baka tayo’y nalalayo na sa pinaka-buod ng pananampalataya na dapat diumano’y sa Panginoong Hesukristo nakatutok. Totoo man o hindi, aminin natin, di hamak na mas malapit pa rin ang nakararaming Pilipino sa Mahal na Ina kaysa sa kanyang Anak.

G. ANG BANAL NA EUKARISTIYA
62. Madalang lang sa ating bansa ang simbahang Katoliko na hindi napupuno tuwing araw ng Linggo. Para sa maraming mga pamilyang Pilipino, sangkap na ng pagiging Katoliko ang linggo-linggong pagsisimba. Para sa nakararami, hindi kumpleto ang…
Itutuloy…

Was Working Abroad for a Quarter of a Century Worth It?

by Mike Bolos, Jr.

...continuation

I was away for two years for my first contract and could take vacation only once a year in my early years with GAMMA. After ten years, I was coming home more frequently, but I think it was too late to repair the damage in our relationship. I think I took my wife for granted, neglected her and failed to address this problem soon enough During our vacations with our children, I think my children were feeling miserable when for a tiny thing, my wife and I would argue and fight. I felt we were just wasting money on our vacations. Later on, our relationship further deteriorated and became so intolerable. It was like for as long as she holds our marriage contract, she could not give up and continued messing up with my life even if we were actually separated because she has some “right” over me. Thus, there was no choice but to part ways. In fact, the children helped finalize the separation. They talked to their mother and advised her to move on with her life. Much later, we got our marriage annulled. I think the children took it well. It was for the better for all of us and we all now enjoy peaceful coexistence.

Self-Development

I am a natural and fast learner. Even if there is not much opportunity to develop and advance oneself professionally in KSA, I learned to use the computer on my own in the early 80s, which helped me tremendously to succeed in the company. To progress in my job, I had to learn international financial market and the financial derivatives which were still new in the 80s. I applied these knowledge in my job which is not an easy thing to do for someone from a Third World country.
KSA is very particular about nationality, whether Westerner, Asian and Middle Easterner. The employers’ qualifications are biased for Western qualifications as manifested in their different pay, different regard and greater respect for Western people.
To prove, to my employer that the educational qualifications of Filipinos are just as good as any others, I corresponded with the University of Illinois to have my Philippine qualifications recognized. Fortunately, they gave me the equivalence and was allowed to take the US CPA State Board examination in 1995. I passed, and got accredited and therefore became “Western-qualified”. Thus, when I was managing the Finance Department of a big hospital, I was considered as good as any “Westerner.”

Interactions with the Filipino Community

Earlier in my career, I traveled a lot so while the Embassy Officials and Filipino leaders knew me, I was not visible in Filipino community affairs and organizations. However, being an executive in a big company with thousands of Filipino employees, it was unavoidable that I had to mingle with the Filipino community. I came out of my shell during the time of President Estrada when I joined e-Lagda. I became totally immersed in the community during the Overseas Absentee Voting Campaign.

Interaction with my Community in Pampanga...
...to be continued

Your Blood Type

Pasasalamat

May kalayaan ang bawat isa na magpasalamat. Marahil ang isa sa pinakaunang natutunan natin bilang mga paslit ay ang magbigay ng pasasalamat. Ang pinakasimpleng pagpapahayag ng pasasalamat sa isang bagay na ating natanggap ay sa pamamagitan ng madaliang pagsambit ng “Salamat po!” May kalaliman ang dating ng katagang ito sa ating kapwa na kadalasan ay nawiwika nila, bastante na ang araw ko ngayon.

Sa ika-6 na mukha ng ating anibersaryo may magkahalong ngiti at pighati ang namumutawi lalo’t pagsabaying nating sulyapan ang nakaraan at harapin din ang kasalukuyan.

Sa ating mga Kristiyano ang palagian nating sandata ay panalangin at ito’y ganap na madarama sa patuloy nating pagdalo sa ‘Eukaristiya’. Ang salitang ito ang may nag-uumapaw ng pasasalamat. Nagpapasalamat tayo sa Diyos na nag-anyong bata at tayo’y nakapagpapahayag ng ating pagmamahal. Nagpapasalamat tayo sa Diyos at nakasusumpong tayo ng kalakasan.

Sa simula’t sapul ng kanyang ugnayan sa Diyos, ang unang pagpapahayag na iginawad ni Maria, na Ina ng Banal na Rosaryo ay pagkilala ng utang na loob at pasasalamat. At iyan ay namamalas ko sa ating Sambayanihan, ang inyong matimyas na unang hakbang na pasasalamat at walang patid na pananalangin.

Nagpapasalamat tayo sa ika-6 na taon sa pagpapanatili ng buhay na may kalayaan. Nagpapasalamat tayo sa di N’ya paglimot sa sakit ng pakikihamok dala ng mahahalaga N’yang kaloob. Nagpapasalamat tayo sa pagkakataong hatid N’ya na lumuhod, tumayo at umawit sa paligid ng Kanyang hapag.

Sa pagsalubong natin ng Pasasalamat, pahahon na muling harapin ang malamig na simoy ng tag-lagas at magpasalamat tayo sa Poon na hindi kumapit sa Kanyang pagiging Diyos bagkus naging isa sa atin. Panahon din upang pasalamatan ang mga nauna sa atin na hindi rin kumapit sa dating mga gawi subalit dumating at inihandog sa atin ang kalayaan. Panahon din na kilalanin ang ating mga kaibigan, kapuso’t kapamilya ng may pag-asang ito’y palalaganapin pa nila. Ito ang panahon na maging isang bata’t sariwa at sambitin sa Diyos “Maraming Salamat Po!”

Malugod na nagpapasalamat,

Reb. Padre Salvador ‘dong’ V. Marcaida,msp

Mga Kahilingang "Dala ng Hangin"

Bago lumabas ang resulta ng “bar exam” noong Abril noong Abril 3,2007,hiningi ko sa Diyos na makapasa sana ako. Hiniling ko rin na matikman pa sana ng Mommy at Daddy ko ang lahat ng mga pinaghirapan ko. Nang makapasa ako sa “bar,” tuwang tuwa ako. Sabi ko, mahal ako ng Diyos, dahil nakinig siya sa akin. SABI KO, SIGURO NAKITA NG Diyos ang lahat ng mga pinaghirapan ko.

Pero laking sama ng loob ko nang mamatay ang Daddy ko noong Mayo 18,2007-halos tatlong linggo lang matapos niyang masaksihan ang “oathtaking”ko bilang abogado noong Abril 25. Masakit ’yun para sa akin, dahil naging mas malapit kami ni Daddy sa isa’t isa noong naghahanda pa ako para sa “bar exams”. Naitanong ko, Diyos ko lahat ba’y may kapalit? Kapalit ba ng pagpasa ko ang pagkamatay ng Daddy ko? Nabingi ka a ng hilingin ko sa iyong mapaginhawa ko naman ang buhay nina Daddy at Mommy?”

Napakahirap manalangin kapag parang wala namang nakikinig. Ganito ang naramdaman ko nang mamatay ang Daddy KO. Kaya naman, ang hirap isulat ng pagninilay na ito tungkol sa panalangin. Nanalangin ako sa Diyos pero mukhang hindi niya ako pinagbigyan. O narinig man lang kaya niya ang dasal ko?

Mahirap man tanggapin, may sariling karunungan ang Diyos ma hindi agad natin mauunawaan. Sa ebanghelyo ngayon sinisikap ni Lucas na ipaliwanag ang kahalagahan ng walang humpay na pananalangin sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa isang balong namimilit sa isang hukom. Sa kulturang Judio, hindi pinapayagang humarap ang isang babae sa hukuman. Sa usapang pambatas, wala siyan “legal personality.” Dahil balo ng ang babae, wala siyang asawang kakatawan sa kanya upang makinig ang hukuman sa kanyang kahilingan. Kaya naman, masasabing walang kalaban-laban ang balo dahil tiyak na hindi siya pakikinggan. Subalit sa huli, dahil sa kanyang pamimilit, nakinig naman ang tiwaling hukom kahit hindi nagbigay ng suhol ang balo.

Ayon kay Hesus, kung ang isang masamang hukom ay nakikinig, lalo na ang mabuting Ama sa langit. Hindi naman inihahambing ni Hesus ang kanyang Ama sa tiwaling hukom. Sa halip, sinasabi niyang matiyagang panalangin ay nagdadala ng “katarungan” sa humihingi nito. Sa usapang legal, ang ibig sabihin ng salitang “katarungan” ay pagbibigay sa humihingi nito ng kung ano ang nararapat para sa kanya. Para isang hukom, ang pagbibigay ng katarungan (“panalangin”) sa isang taong lumalapit sa hukuman ay pagbibigay ng kung ano ang nararapat at hindi kung ano lang ang hinihiling ng taong iyon.

Siguro, ito ang dapat alalahanin ng mga taong tulad ko na nag-iisip na “pinagmaramutan” ng Diyos. Nang manalangin ako sa Diyos, hiniling ko sa kanya na mapaginhawa ko ang buhay ng Daddy ko. Ngunit ang sabi ng Diyos: “Hindi ikaw ang magpapalasap sa kanya sa kanya ng maginhawang buhay; AKO ANG MAGBIBIGAY SA KANYA NG GINHAWA SA BUHAY, NG BUHAY NA GANAP AT KASIYA-SIYA.”

Sa wikang Filipino, ang salitang “dalangin” ay ang dinaglat na “dala ng hangin.” Ibig sabihin, ito ang mga kahilingan natng ihahatid ng “hangin’ (Espiritu Santo) sa langit. Samakatuwid, kailangan nating “bumuga” ng hangin sa pananalangin, ibig sabihin, manalangin sa pamamagitan ng Espiritu. Subalit, kailangan din nating “humigop” ng hangin. Kailangan nating patuloy na manalangin dahil sa pamamagitan nito tayo ay napupuno ng “hangin” (ng Espiritu) na patuloy na bumubuhay sa atin sa gitna ng mga tila ‘di-naririnig na panalagin. Sa matiyaga at walang humpay na panalangin, mas lumilinaw sa atin ang kakaiba ngunit dakilang pamamaraan ng Diyos.

~Atty . Arnold R. Martinez~